Monks

Over

Vijf Amerikaanse militairen in West Duitsland, midden jaren zestig: dat waren de Monks, een band die een van de eigenaardigste geluiden uit de rockgeschiedenis creëerde. Geen melodie als vertrekpunt, maar ritmiek als obsessie, gebouwd op een zefsnarige banjo, gitaarfeedback, zware distortie en drums die het oksaal van cimbalen vrijwel volledig misten. Hun enige studioalbum, Black Monk Time, verscheen in 1966 via Polydor Records, vol anti Vietnamteksten en schelle vocalen. Critici zien het inmiddels als een vroeg blauwdruk voor zowel punk als krautrock. De look paste daarbij: zwarte habijten, kaalgeschoren kruinen, en de bijnaam 'de anti Beatles' van de lokale pers. Ten tijde van de release sloeg het album nauwelijks aan, maar vanaf de jaren negentig groeide de cultstatus gestaag. Een plek op de uitgebreide Nuggets compilatie uit 1998 en een reünieoptreden op het Cavestomp festival in New York in 1999 maakten hun herontdekking compleet. Artiesten als Iggy Pop, Jack White, Jello Biafra en de Beastie Boys noemen hen als invloed, wat weinig verbaast als je hoort hoe ver die strakke, rauwe ritmiek zijn tijd vooruit was.