Deep Purple verrast met energiek nieuw album Splat!

Deep Purple heeft een nieuw studioalbum uitgebracht: Splat!. De plaat verschijnt minder dan twee jaar na het vorige album =1 en dat is opmerkelijk, zeker voor een band waarvan de meeste leden de 75 jaar al zijn gepasseerd. Toch is er van vermoeidheid geen sprake. Integendeel: Splat! klinkt volgens berichtgeving zelfs grondiger en gedrevener dan zijn voorganger.

De band bestaat momenteel uit Ian Gillan (zang), Don Airey (toetsen), Simon McBride (gitaar), Roger Glover (bas) en Ian Paice (drums). McBride, die zijn positie als vaste gitarist na het vertrek van Steve Morse heeft bestendigd, speelt een centrale rol op het album. Zijn samenspel met Airey wordt omschreven als het hoogtepunt van de plaat: de twee wisselen riffs en solo's uit die variëren van subtiel en smaakvol tot intens en stuwend. De onderlinge chemie die al op =1 voelbaar was, heeft zich op Splat! verder verdiept.

Het album is geproduceerd door Bob Ezrin, met wie de band al meerdere albums heeft gemaakt. Die samenwerking lijkt de band telkens opnieuw een energieke en dynamische klank te bezorgen. Splat! bevat nummers als Arrogant Boy, Diablo, Third Call en het opvallend getitelde Jessica's Bra, al is dat laatste niet meer dan een typo: het nummer gaat gewoon over Jessica's Bar. De tracks zijn stuk voor stuk compact van opbouw; het langste nummer op het album duurt 4 minuten en 52 seconden. Uitgesponnen composities zijn daarmee afwezig, maar dat past volgens waarnemers bij de speelse en directe aard van de plaat.

Gillan strooit op Splat! royaal met woordspelingen en zanglijnen, een stijl die teruggaat tot zijn jaren bij zijn eigen band Gillan. Dat hij dit met zoveel overgave doet, geeft het album een gevoel van oprechte levenslust. Interessant voor liefhebbers is ook dat Gillan volgend jaar een spoken word tour plant, naast de reguliere tournee die de band al loopt.

De ritmesectie van Glover en Paice vormt een stevige basis voor de muzikale uitstapjes van McBride en Airey. Het duo klinkt vertrouwd en solide, en het is de moeite waard om specifiek naar hun samenspel te luisteren. Muzikaal beweegt het album zich door meerdere terreinen: er zijn nummers met scheurende hardrockriffen, blues geïnspireerde passages die doen denken aan het werk van de band in de jaren zeventig, en af en toe zelfs een wat poppiger of licht progressief geluid. Vergelijkingen met klassiekers als In Rock of Machine Head gaan niet op, maar dat is ook niet wat Splat! nastreeft.

Voor Nederlandse muziekliefhebbers is het album des te relevanter omdat Deep Purple actief op tournee is. Splat! bevestigt dat de band niet van plan is om in de ruststand te gaan. Met deze plaat zet Deep Purple de koers die met =1 werd ingezet gewoon door en overtreft die bovendien.