Phoebe Bridgers brengt ambitieus derde album Lost Weekend uit

Na bijna vier jaar afwezigheid in de solosfeer heeft Phoebe Bridgers op 14 augustus haar derde studioalbum Lost Weekend uitgebracht via Dead Oceans. Het is haar eerste soloplaat sinds Punisher uit juni 2020, en bevat haar eerste eigen studiomateriaal sinds het nummer Sidelines uit 2022. Het album telt zestien nummers en is geschreven in een periode die voor Bridgers zowel door verlies als door nieuwe liefde werd gekenmerkt.

De afgelopen jaren stonden voor de Los Angelese singer songwriter in het teken van ingrijpende gebeurtenissen. Ze maakte furore met de supergroep Boygenius, een samenwerking met Julien Baker en Lucy Dacus, waarvan het debuutalbum uitkwam en dat leidde tot een uitgebreide tour die doorliep tot in 2024. Daarnaast speelde ze een dozijn shows als onderdeel van Taylor Swifts Eras Tour. Persoonlijk verloor ze haar vader, maakte ze een einde aan haar relatie met acteur Paul Mescal en begon ze een nieuwe relatie met komiek en schrijver Bo Burnham, die op Lost Weekend als gecrediteerd medewerker opduikt.

De productie van het album ligt in handen van Bridgers zelf, samen met Tony Berg en Ethan Gruska, beiden ook betrokken bij Punisher en haar debuut Stranger in the Alps, aangevuld met Jack Antonoff en Alex G. Verdere medewerkers zijn onder anderen Blake Mills, Conor Oberst, Christian Lee Hutson en mandolinist Chris Thile. Bridgers haar boygenius bandleden Julien Baker en Lucy Dacus zijn eveneens te horen op het album, net als Bo Burnham als vocalist. Opvallend detail: ook haar broer Jackson en haar pug Maxine leverden vocale bijdragen.

Muzikaal is Lost Weekend veelzijdiger dan zijn voorganger. Het album beweegt zich tussen intieme folk en dromerig americana enerzijds en experimentele elektronica en vocoderakkoorden anderzijds. Sommige nummers functioneren als sfeervolle overgangen, andere staan op zichzelf. Het titelnummer bevat een sample van het stuk Notjustmoreidlechatter van componist Paul Lansky. Nummers als Never Going Back! omarmen vrijwel onversneden americana, terwijl elders een spookachtig hoge operastem opduikt in The Governor's Waltz. De Nederlandse recensie in Het Parool omschreef het album als inspirerender dan Punisher en prijst de onverwachte wendingen die ondanks de lange albumduur de aandacht vasthouden.

Na een stilte van zes jaar heeft Phoebe Bridgers op vrijdag 14 augustus haar derde soloalbum 'Lost Weekend' uitgebracht. Het zestien tracks tellende album werd begroet met lovende kritieken, waaronder een vijfsterrenbeoordeling van NME, waarin recensent Erica Campbell het omschreef als 'the opposite of emotional evasion: more a reckoning with herself and the romantic and familial love and loss that have shaped her story and storytelling.'

De volledige credits van de plaat onthullen een indrukwekkende verzameling medewerkers. Als producenten zijn naast Bridgers zelf ook Tony Berg, Ethan Gruska, Jack Antonoff en Alex G betrokken. Haar boygenius bandgenoten Julien Baker en Lucy Dacus zijn te horen als achtergrondzangers, terwijl Conor Oberst, met wie ze het duo Better Oblivion Community Center vormt, eveneens op het album verschijnt. Haar partner Bo Burnham droeg bij als zanger en tekstschrijver op meerdere nummers. Verder werkten onder anderen Blake Mills, Christian Lee Hutson, Marshall Vore, Chris Thile op mandoline, Greg Leisz op pedal steel gitaar, strijkerarrangeur Rob Moose en Nick Zinner mee. Het album bevat ook een sample uit 'Notjustmoreidlechatter' van componist Paul Lansky.

Een van de opvallendste onthullingen uit de credits betreft een zekere 'Son John Johnson', die als zanger wordt vermeld op de nummers 'Kill Me' en 'I Can't Wait'. Fans speculeerden al snel over de ware identiteit achter dit pseudoniem, en Consequence bevestigt dat het inderdaad gaat om Cameron Winter, frontman van de band Geese. 'I Can't Wait' is inmiddels ook voorzien van een muziekvideo, geregisseerd door Pablo Rochat en Chris Maggio. De clip neemt letterlijk het perspectief aan van een vlieg, die nerveus door alledaagse Losangelese taferelen zoemt, Bridgers volgt in de auto met haar hond Maxine en zelfs de binnenkant van een gitaar verkent. Het is de tweede single met een conceptuele video, na 'Lost Boys' in juni.

In de aanloop naar de release deed Bridgers bewust geen interviews, maar sprak ze wel kort met fans tijdens een luisterevenement op dinsdag 11 augustus in de Moonlight Rollerway in Glendale, een rolschaatsbaan. Ongeveer tweehonderd mensen waren aanwezig voor een vragen en antwoordsessie op de vloer van de baan, terwijl Bridgers zelf actief meeschaatste. Volgens een aanwezige op Reddit was ze zo snel dat het lastig was om haar bij te houden. Bridgers erkende zelf de bijzondere combinatie: 'I always thought it would be cool to do like a Grouper Moonlight night. You always kind of skate to ABBA or something. I thought it would be interesting to listen to sad and slow songs and skate.' Tijdens het evenement toonde ze ook een ruwe versie van de video voor 'I Can't Wait', waaraan later nog dronbeelden van de schaatsavond werden toegevoegd.

Voor Nederlandse muziekliefhebbers is er concreet nieuws: Bridgers brengt haar tournee 'The Lost Tour' in december ook naar de Ziggo Dome in Amsterdam, gepland op 7 december. De Europese poot van de tour, die in november begint in Dublin en verder gaat via Manchester, Glasgow, Birmingham, Londen, Parijs en Brussel, eindigt in december met shows in Düsseldorf, Berlijn, Kopenhagen en Stockholm. Daarvoor staat ze in Noord Amerika in grote zalen als het Barclays Center in Brooklyn en het Intuit Dome in Inglewood. De tour is daarmee een van de grootste van haar carrière tot nu toe.

De aanloop naar de release was uitgebreid. Bridgers dook in mei voor het eerst in drie jaar op voor een soloshow in een zaal met vierhonderd bezoekers in Roswell, New Mexico. Daarna volgden meerdere kleinere, telefoonvrije popupshows. De reeks mondde uit in een groot concert op 4 juni in Madison Square Garden, gesponsord door Tidal. Vlak daarna kondigde ze een uitgebreide herfsttoer aan. Wereldwijd werden ook luisterfeesten gehouden, onder meer in planetaria, en in Los Angeles leidde Bridgers fans persoonlijk rond op een rolschaatsbaan tijdens een listening party.

Voor Nederlandse fans is er ook een directe reden om uit te kijken naar de komende periode. Bridgers staat in 2025 gepland voor een Noord Amerikaanse en Europese tournee ter ondersteuning van Lost Weekend. De Europese data krijgen Isaac Wood als voorprogramma, de voormalige frontman van Black Country, New Road, terwijl de Noord Amerikaanse data worden geopend door Alex G.