The Prodigy brengt Rock Werchter 2026 tot het kookpunt in The Barn

Voor het eerst in meer dan tien jaar stond The Prodigy weer op de Werchterse weide, en de band liet meteen duidelijk merken waarom dat gemis voelbaar was geweest. Op de openingsavond van Rock Werchter 2026 nam de Essex outfit zijn intrek in The Barn, een keuze die bij sommige aanwezigen aanvankelijk wenkbrauwen deed fronsen, want dit is een band die normaal gesproken een hoofdpodium met een horizont als achtergrond verdient. Maar zoals de avond zou bewijzen, was het dak boven The Barn geen belemmering. Het werd een resonantieruimte.

De band bestaat al meer dan 35 jaar en heeft in die periode een catalogus opgebouwd die de grenzen tussen rave, punk, metal en elektronica structureel heeft uitgewist. Van het baanbrekende Music for a Jilted Generation uit 1994, dat het genre in één klap een andere richting instuurde, over het meedogenloze The Fat of the Land uit 1997 tot recenter werk als No Tourists en Invaders Must Die: The Prodigy klinkt altijd groter dan de ruimte die hij inneemt. In 2015 stond de band voor het laatst op Werchter, destijds als afsluiter na Lenny Kravitz. Sindsdien is er één nieuw nummer aan de setlist toegevoegd: het recente Light Up the Sky.

Het publiek dat zich in The Barn verzamelde was geen doorsnee festivalcrowd. Er stonden mensen die al twintig of dertig jaar met deze muziek hebben geleefd naast tieners die de band via algoritmes hadden ontdekt, en ouders die hen meebrachten om te laten zien hoe het ooit was. Die generatiemix hing voelbaar in de lucht nog voor er ook maar een noot geklonken had. Toen de lichten doofden, barstte de set los met Voodoo People als opener volgens het ene verslag, of met Omen volgens het andere, maar in beide gevallen zonder warming up of voorzichtige introductie. Gewoon volgas. Liam Howlett achter zijn synthesizers, Maxim als onvermoeibare frontman die de mensenmassa vijf kwartier lang aanvuurde als een prediker voor zijn gemeente, terwijl hij regelmatig de teksten aan het publiek overliet.

De opbouw van de set was meedogenloos. Poison, Need Some1, Light Up the Sky, Invaders Must Die en No Good (Start the Dance) volgden elkaar op met de logica van een machine zonder reden om te vertragen. Their Law gaf de set een politieke lading die in een overvolle, zwoele festivalhal extra hard aankwam, met middelvingen de lucht in als collectief gebaar. Smack My Bitch Up sloot het hoofdprogramma af op het absolute hoogtepunt, waarna de band terugkeerde voor een encore die onder meer Breathe en Out of Space omvatte.

Het meest indrukwekkende en tegelijk meest geladen moment van de avond was tijdens Firestarter. Het silhouet van wijlen Keith Flint, het gezicht van de band dat in 2019 overleed, werd met groene lasers op de schermen geprojecteerd, zijn iconische mohawk omlijnd door licht. De menigte was een fractie van een seconde stil voor ze er volledig in meeging. Zeven jaar na zijn overlijden is Flint nog altijd aanwezig in elke The Prodigy set, niet als melancholisch eerbetoon maar als aandrijvende kracht. Hoewel Howlett altijd het muzikale brein van de band is geweest, was Flint onmiskenbaar het visuele middelpunt, en de band gaat zorgvuldig om met zijn nagedachtenis.

De productie die The Prodigy meebracht naar The Barn verdient apart vermelding. Laserbundels schoten in alle richtingen door de tent, beweegbare laserguns voorzagen de zaal van alle kleuren, en de visuals op de schermen waren strak geregisseerd en voelden aan als een verlengstuk van de muziek. Het geheel creëerde een soort claustrofobische grandeur: te groot voor de ruimte, maar juist daardoor overweldigend. Voor Nederlandse muziekfans die overwegen de grens over te steken voor Rock Werchter is dit een duidelijk signaal: The Prodigy is na al die jaren nog altijd een live ervaring die zijn weerga niet kent.