Disco Inferno

Over

Disco Inferno zullen op de hitlijsten nooit een voetafdruk hebben achtergelaten, maar dat was ook nooit de bedoeling. Het drietal uit Essex bracht de vroege jaren negentig door met het afbreken van alles wat een gitaarband hoorde te zijn. Ze jaagden hun instrumenten door Roland samplers en bouwden nummers op uit opnames van stromend water, auto ongelukken, brekend glas en boze stemmen, in plaats van beats te lenen van vinylplaten. Critici beschouwen ze nu als een van de eerste post rockbands, al speelden ze destijds voor lege zalen terwijl britpop alles om hen heen domineerde. Hun album D.I. Go Pop uit 1994 vormt het hart van hun discografie: acht tracks waarbij de baslijnen de melodie dragen en collages van gevonden geluid de rest invullen. De reeks ep's op Rough Trade tussen 1992 en 1994 is minstens zo de moeite waard, en laat horen hoe de band zich van strakke postpunk ontwikkelde naar iets werkelijk vreemds en moeilijk te categoriseren. De band ging in 1995 uit elkaar na een bittere breuk; het slotalbum Technicolour verscheen een jaar later. One Little Indian heruitgegeven het grootste deel van de backcatalogus in de jaren 2000, en in 2011 verscheen een compilatie van de vijf ep's.