Lana Del Rey

Over

Ook bekend als: लाना डेल रे, लेना डेल रे, লানা ডেল্ রে, ਲਾਨਾ ਡੈਲ ਰੇ, ലാന ഡെൽ റേ, ลานา เดล เรย์, ລານາ ເດລ ເຣ, ლანა დელ რეი, ឡាណា ឌែល រេយ៍, ラナ・デル・レイ, 拉娜·德芮, 拉娜·德雷, 拉娜·戴莉, 라나 델 레이, Elizabeth Grant, Elizabeth Woolridge Grant, LDR, Lana Del Ray, Lana Rey Del Mar, Lana dil Ray, Lizzi Grant, Lizzy Grant, May Jailer, Miss Daytona, Sparkle Jump Rope Queen, Λάνα Ντελ Ρέι, Лана Дел Рей, Лана Дел Реј, Лана Дель Рей, Лана Дэль Рэй, Լանա Դել Ռեյ, לנה דל ריי, لانا دل راى, لانا دل راي, لانا دل ری, لانا دێل ڕەی

Met Norman Fucking Rockwell!, haar zesde studioalbum, liet Lana Del Rey horen dat ze veel meer is dan een producer van noir glamour en donkere popcultuur. Dit album koos een heel andere richting: zachte rock met psychedelische invloeden, pianobassistische ballads en een duidelijke liefde voor de klassieke rock uit de jaren zeventig, van Neil Young en Joni Mitchell tot Led Zeppelin. Critici omschreven het als een popklassieker en het bereikte de nummer één positie in zeven landen, waaronder het Verenigd Koninkrijk. Bovendien maakte het kans op de Grammy voor Album van het Jaar. Het album werd voornamelijk geproduceerd samen met Jack Antonoff en viel op door Del Reys poëtische teksten en haar vermogen om popcultuurverwijzingen te verwerken in iets wat aanvoelt als een echte film. Rolling Stone plaatste het op hun lijst van de 500 grootste albums aller tijden. Singles als Venice Bitch en Mariners Apartment Complex toonden een muzikale rijpheid die zelfs haar trouwste fans verraste.