Martinikerk

De Martinikerk is de oudste kerk van Groningen, een gotische kruiskerk waarvan de oorsprong teruggaat tot de dertiende eeuw. Archeologisch onderzoek heeft echter aangetoond dat de locatie zelf al sinds minstens het begin van de negende eeuw ononderbroken in religieus gebruik is. De toren, die door de Groningers liefkozend "d'Olle Grieze" wordt genoemd, werd gebouwd tussen 1469 en 1482 en reikt tot een hoogte van 97 meter. Binnen bewaart de kerk uitgebreide wand en gewelfschilderingen, waaronder een zestiende eeuwse voorstelling van het leven van Jezus Christus, evenals een aantal zestiende eeuwse grafmonumenten. Twee orgels geven de ruimte een groot deel van haar muzikale karakter. Het hoofdorgel, waarvan het vroegste instrument op deze locatie dateert uit 1479 en 1480, werd aan het einde van de zeventiende eeuw herbouwd door Arp Schnitger en geldt als een van de historisch meest betekenisvolle instrumenten van Nederland. Het koororgel, gebouwd door Jean Baptiste Le Picard in 1742 voor een klooster in Limburg, verhuisde meerdere keren voordat het in 1939 hier een permanente plek vond. Beide orgels werden in 1976 gedemonteerd en opgeslagen door orgelmaker Flentrop, toen het schip werd omgebouwd tot een theaterzaal voor voorstellingen. In 2001 werden ze na restauratie weer teruggeplaatst.

Tegenwoordig fungeert de Martinikerk als een veelzijdige culturele locatie in het centrum van Groningen. De akoestiek van het schip maakt de kerk bijzonder geschikt voor orgelconcerten, kamermuziek en koorconcerten. Naast muziek biedt de kerk ruimte aan congressen, lezingen, tentoonstellingen en diners. Het schip biedt plaats aan maximaal 1.200 gasten voor grote evenementen, terwijl kleinere gezelschappen van 12 tot 100 personen terecht kunnen in de Fredericicamer, de Librije of de kapel. Elke zondag keert het gebouw terug naar zijn oorspronkelijke bestemming met reguliere kerkdiensten.