Down The Rabbit Hole 2026 dag 2: van Genesis Owusu tot The xx in beweging

De tweede dag van Down The Rabbit Hole 2026 liet zich van zijn meest energieke kant zien. Waar de vrijdag af en toe ruimte maakte voor introspectie en stilte, draaide de zaterdag vrijwel van begin tot eind om beweging. Vrijwel elk optreden nodigde uit tot dansen, en wie dat weigerde, stond al snel in de minderheid.

De dag begon rustig maar veelbelovend met Sierra Ferrell op de Hotot. De charismatische Amerikaanse countryartieste trok het veld gaandeweg steeds voller met een breed muzikaal palet dat naast country ook folk, bluegrass, honky tonk en jazz omvatte. Haar band bespeelde een indrukwekkende verzameling instrumenten, waaronder viool, mandoline, contrabas, banjo en pedal steel guitar. Ferrell is geen onbekende in het festivalcircuit: in 2022 verzorgde ze de achtergrondzang op het album Dropout Boogie van The Black Keys. Op Down The Rabbit Hole koos ze ook voor een politiek statement door 'Free Palestine' te scanderen en haar publiek op te roepen tot het dragen van natuurlijke stoffen als katoen en linnen. Desondanks bleef de muziek heerlijk traditioneel van aard, en ze slaagde er zelfs in een groot deel van het publiek aan het linedancen te krijgen.

Genesis Owusu stond eigenlijk niet op de oorspronkelijke affiche. Toen Jim Legxacy uitviel, sprong de Australiër in als vervanger en maakte hij van de nood een bijzondere deugd. De Fuzzy Lop zat al afgeladen vol voor de eerste noot klonk, en zijn set leverde een van de meest gesproken optredens van de dag op. Geflankeerd door een drummer en twee grote namaakspeakers bracht hij een energiek programma waarin zijn recente album Redstar Wu & the Worldwide Scourge centraal stond. Nummers als 'Death Cult Zombie' en 'Life Keeps Going' zetten de tent om in een daverende dansvloer, aangedreven door stotterende drums en scherpe postpunkriffs. Opmerkelijk was ook zijn gebruik van het herkenbare pianomotief uit 'A Thousand Miles' van Vanessa Carlton, verwerkt in zijn eigen nummer 'WUTD', waarmee het publiek direct meezong. Tijdens 'Stay Blessed' besloot Owusu zelf de moshpit in te duiken, ondanks het officiële crowdsurfverbod. Met een dergelijke aanwezigheid in een middelgrote tent lijkt een stap naar het hoofdpodium slechts een kwestie van tijd.

Jets na vieren was het de beurt aan Johnny Marr in de Teddy Widder. De Mancunian gitaarlegende, bekend van The Smiths en zijn solowerk, trok niet alleen fans maar ook een opvallende toehoorder: David Byrne werd gespot naast de tent, wat niet verwonderlijk is gezien Marr zijn verleden als sessiemuzikant voor Talking Heads. De setlist van Marr combineerde solowerk met nummers uit zijn Smiths periode en covers, waaronder 'The Passenger' van Iggy Pop. Zijn onmiskenbare jangly en chimey gitaargeluid trok door elk nummer heen. 'This Charming Man' en 'Easy Money' werden luidkeels meegezongen, maar het absolute hoogtepunt was de afsluiter 'There Is a Light That Never Goes Out', waarbij alle handen de lucht in gingen.

The Last Dinner Party bewees op de tweede festivaldag dat hun doorbraak in 2024 geen toevalstreffer was. De vijfkoppige Britse band combineerde theatrale uitstraling met een mix van indie rock, folk en hardrockinvloeden. Frontvrouw Abigail Morris was de spil van het geheel: ze schakelde moeiteloos tussen ingehouden emotie en theatrale uithalen, terwijl de rest van de band haar evenwaardig ondersteunde. Publieksfavorieten als 'Nothing Matters' en 'The Feminine Urge' werden luid meegezongen en zorgden voor een van de eerste grote massale ontladingen van de zaterdag. De sierlijke linten rond de instrumenten pasten naadloos bij hun barokke esthetiek. Ook de jonge Manchesterband Westside Cowboy overtuigde vroeg op de dag met een opmerkelijk volwassen samenspel en kippenvelwekkende groepsharmonieën aan het einde van hun set. Een hartelijk bedankje aan hun manager die de bandleden de dag ervoor vanuit Manchester naar Nederland had gereden, maakte het optreden extra memorabel.

Een van de verrassendste optredens van de dag kwam van Stay Away From Dante!, artiestennaam van de jonge Emmanuel Adomah Boateng uit Amsterdam Zuidoost. Samen met een kring muzikanten bestaande uit een keyboardspeler, gitarist, DJ en twee achtergrondzangeressen betrad hij in matrozenoutfits de Bossa Nova stage, vergezeld van een absurd verhaal over ontsnappen uit een circus. Zijn muziek bewoog zich door neo soul, hiphop en pop heen en riep associaties op met de esthetiek van Tyler, The Creator, maar dan op een oprechte en originele manier. In de tweede helft nodigde hij collega's Louis Pedro en JAH uit om nummers te spelen van hun gezamenlijke DE 3 PACK EP, en special guest Brunzyn verscheen om samen een house georiënteerde clubbanger te vertolken. Tegen het einde lokte Dante zelfs een moshpit uit met een distorted gitaar trap anthem. Een act om de komende jaren scherp in de gaten te houden.

Het sunsetslot op de Hotot was voor David Byrne, die het publiek meteen duidelijk maakte dat hij geen gewoon concert brengt. Met dertien mensen op het podium, drie grote ledschermen en geen enkel vast opgesteld instrument creëerde de voormalige frontman van Talking Heads een multidisciplinaire voorstelling waarin non stop beweging en choreografie centraal stonden. De openingstrack 'Everybody Laughs' kende een kleine valse start door een technisch foutje bij bassiste Kely Pinheiro, maar dat deed weinig af aan de algehele indruk. De voorstelling legde de lat hoog voor wie na hem moest komen.

Die taak viel toe aan The xx, die voor het eerst in negen jaar weer in Nederland speelde, voor het laatst op Lowlands in augustus 2017. De band trok het volledige Hotot veld vol, maar wie verwachtte dat de avond op beukende beats zou eindigen, moest eerst geduld opbrengen. Romy stond aan het ene uiteinde van een grote x die aan het dak van het hoofdpodium hing, Oliver Sim aan het andere, en Jamie xx bevond zich in het midden omringd door apparatuur. De set opende ingetogen met 'Crystalised' en 'Say Something Loving', waarna een wisselwerking ontstond tussen een band die deed waarvoor ze bekend staat en een publiek dat na de euforische show van David Byrne klaar was om los te gaan. Pas bij het solomateriaal van de afzonderlijke leden sloeg de sfeer volledig om: Jamie xx zorgde met 'Loud Places' en 'Treat Each Other Right' voor uitbundige taferelen, Romy bewoog uitgelaten over het podium bij 'Enjoy Your Life', en Oliver Sim dook het publiek in voor 'GMT'. De afsluiting met 'Intro' zorgde voor een golf van omhoog geheven telefoons. Het eindoordeel was er een van twee gezichten: een band die vakkundig en met oog voor detail speelt, maar een publiek dat op sommige momenten op meer had gehoopt.